I don’t see myself as an artist. I don’t sketch, I don’t plan. I simply close my eyes and begin — and somewhere in that darkness, something shifts. Magic happens. Forms appear, disappear, change again and again. I keep refining until my feelings grow hands, legs, lips, and smiles.
These aren’t art pieces to me. They are fragments of my journey — the days, the weeks, the years. They are pieces of my life and echoes of my soul.
من خودم را «هنرمند» نمیدانم. نه طرحی دارم، نه نقشهای. چشمهایم را میبندم و شروع میکنم؛ و در همان تاریکی، چیزی آرام شکل میگیرد. جادو اتفاق میافتد. فرمها میآیند، میروند، دگرگون میشوند. من فقط میکوشم پالایش کنم تا احساساتم دست و پا و لب و لبخند پیدا کنند.
اینها برای من «اثر هنری» نیستند. تکههایی از سفر مناند؛ روزها، هفتهها، سالها. پارههایی از زندگیام… و سایهروشنهایی از روحم.
